Ambtenaren bij elkaar
Hoe ziet je ideale natuurspeelplaats eruit? Op 6 oktober kwamen ambtenaren uit heel Overijssel in Enschede bij elkaar om het thema natuurspeelplaatsen te bespreken. In iedere gemeente is er wel een ambtenaar die verantwoordelijk is voor speelplekken. In de grotere gemeenten heeft hij of zij daar een dagtaak aan, in de kleinere gemeenten is het meestal onderdeel van een breder takenpakket. Hoewel Overijssel 25 gemeenten telt en iedereen is uitgenodigd, zijn er vandaag helaas maar een stuk of 11 bij elkaar. Het Overijsselse netwerk van ambtenaren die verantwoordelijk zijn voor speelplekken is begin dit jaar ook al bij elkaar geweest. Toen is besloten de volgende bijeenkomst helemaal aan natuurspeelplekken te wijden. Omdat het zo’n ‘hot topic’ is!
Echte natuur, graag
We praten onder andere over de definitie van een natuurspeelplaats. Na een tijdje ontstaat er een soort consensus; speelnatuur staat zo dicht mogelijk bij echte natuur. Bij het zien van foto’s van een ‘natuurspeelplaats’ die is ontworpen en aangelegd door een niet nader te noemen bureau is bijna iedereen het eens: ‘te kunstmatig’, ‘niks aan’, te ‘toestellerig’. Misschien komt het omdat er meer mannen aanwezig zijn dan ik meestal meemaak als het over speelplekken gaat, maar in deze groep heerst toch een duidelijke voorkeur voor het ‘echte’, de natuur zoals het is.
Peuterformaat
Na een hoop gepraat en discussie, over de meerwaarde van speelnatuur en, hoe kan het ook anders, veiligheid en aansprakelijkheid, mogen we naar buiten. Benno Buursink neemt ons eerst mee naar een basisschool waar een natuurspeeltuin is aangelegd voor de peuters. Het is een klein plekje, een smalle strook langs het schoolgebouw, en alles is op ‘peuterformaat’. Het is staat aardig ver af van de echte natuur, maar toch zijn de meesten geloof ik wel onder de indruk. Het is ook passend, op deze plek en voor deze doelgroep.
Ideaal: Zweringbeekpark
Het mooiste onderdeel van de dag was voor mij een bezoek aan het Zweringbeekpark. Een park ingeklemd tussen een woonwijk en de snelweg, een plek waar de gemeente oorspronkelijk een beetje mee in haar maag zat. Het is een prachtige natuurplek geworden! Het is geen netjes aangeharkt en kortgeknipt park. Het is ook geen weiland of akker, of bos. Het is een landschap geworden, spannend en afwisselend, met poelen, zandstrandjes, een fietspad erdoor en vele bruggetjes. De Zweringbeek meandert door het gebied, waardoor er allerlei verschillende planten groeien en steile en flauwe oevers zijn. Het voelt aan als een stukje echte natuur, toegankelijk gemaakt. Er zijn geen echte speeltoestellen, of het moeten de enorme mikadostokken zijn. Een kunstwerk, hoor ik later. Het park is 19 ha groot en aangelegd voor mensen van 0 tot 100. Tonny Veldhuis vertelt dat het een enorm succes is; moeders lopen er met kinderwagens, er komen hardlopers, hondenuitlaters, ‘hang’jongeren én spelende kinderen. Mensen uit de wijk kennen elkaar van het park.
Deze plek, deze doelgroep
Helaas zien we vandaag, tussen de buien door, alleen een eenzame wandelaar met zijn labrador. Maar je ziet het voor je: kinderen varen op hun rubberbootje, graven in het zand, spelen met het water, jongeren zonnen op de strandjes. Ze lopen met schepnetjes rond, wroeten tussen de planten aan de oevers, rennen over het veld en scharrelen tussen de bosjes aan de randen. De sfeer is prettig. Tonny vertelt over de dubbele gaspijp die onder onze voeten loopt, en de elektriciteitskabels boven ons hoofd zijn niet te missen. Op de achtergrond hoor je continue het geraas van de snelweg. En toch is de sfeer aangenaam. Een prachtige plek, kortom. De ideale natuurspeelplaats? Voor deze plek, voor deze doelgroep volgens mij wel. 
